- - Nora & Danny en boete (link)
- - Shoppen (link)
- - ANWB: Vannacht hebben we de ANWB nog even moeten optrommelen. We waren al op onze slaapplek, maar toen ik de auto nog een halve meter naar achter wilde zetten (zodat we niet schuin stonden), bleek de auto helemaal niet meer aan te willen gaan. Dus om 12 uur ’s nachts de ANWB gebeld. Gelukkig bleek er niks “ernstigs”: de accu wordt een beetje oud (5 jaar). De accu was nog niet leeg maar wel bijna en er kwam niet echt meer genoeg uit om de auto op gang te krijgen. Hopelijk gebeurt dit niet te vaak in de outback. Het is me in ieder geval gelukt Tamara te overtuigen dat we een sleepkabel moeten kopen, dus die shoppen we er nog maar bij.
- - Outback: de reden dat we zolang in Adelaide zijn gebleven was het interview van Tamara, nu dat eindelijk gedaan is gaan we donderdag ochtend op pad naar de Flinders Ranges, Coober Pedy, Uluru, Alice Springs met als eindbestemming Darwin. Duimen dat de auto het volhoudt…
Archive for the ‘Australia’ Category
Het is ons eindelijk gelukt, de eerste (echte) bon!
We hadden de auto neer gezet op een plek waar we 1 uur mochten staan. Op het bordje stond dat dat gold tot 4 pm. Dus toen wij ‘m daar om half 3 neerzetten, dachten wij dat we een half uurtje risico zouden nemen. Naja de kans dat ze net dat half uurtje controleren is natuurlijk minimaal. Komen we rond half 7 weer terug bij de auto, zit er een bon onder de ruiten wisser!
Bleek nou, tot 4 pm mocht je er 1 uur staan, maar van 4 pm tot 6 pm was het een no standing zone! Tja dat is natuurlijk vragen om problemen.. Een half uurtje risico kan wel, maar je auto ergens neer zetten waar het absoluut niet mag is het domste dat je kunt doen..
Kortom, de $52 is binnen!
Toen we op Philip Island waren, zijn we naar de politie gegaan om eens te informeren over hoe het met de boetes gaat. De auto staat op Tamara’s naam, met een adres ergens in Sydney, waarvan we geen idee hebben wie er woont. De boete’s kunnen niet eens bij ons aankomen. Daarover gingen we opheldering bij de politie vragen. De agent zei dat we het niet van hem hadden maar dat dat soort dingen een beetje “lost in the system” raken en dat de boetes in principe nooit betaald worden.. We zijn hier maar 4 maanden, tegen de tijd dat ze er echt achter aan zouden gaan zijn wij al lang weer weg en is de auto van iemand anders!
Dat stelt ons hier enigzins gerust.
Opzich geen probleem. Helaas is dit waarschijnlijk niet onze eerste boete. Op onze weg van Sydney naar hier, zijn we over 2 tolwegen gereden. Eentje bij Sydney en de ander bij Melbourne. Toen we er op reden hadden we werkelijk geen flauw idee hoe we dat zouden moeten betalen omdat er nergens poortjes staan maar het met een zogenaamde e-tag werkt. Een apparaatje dat je in de auto hebt met credit waar het vanaf wordt geschreven. Er stonden wel overal borden met telefoon nummers van het tol info nummer, maar wie belt dat nou?
Van Daniel hoorden we dus dat we eigenlijk zo’n e-tag hadden moeten hebben, of in ieder geval een dag pas. Als je dat niet hebt en je gaat over de tolweg heb je nog 24 uur om de tol via internet te betalen. Zo lui als we zijn hebben we dat niet gedaan..
Daarvoor staat nu ook nog $100 per keer boete op de auto.
Hoe erg moet je de politie uitdagen om ze daadwerkelijk achter je aan te krijgen? 
Waarschijnlijk valt het allemaal wel mee.. Toch gaan we vanmiddag hier in Adelaide nog even naar de politie, om te vragen wat ze er hier over zeggen en kijken of we erachter kunnen komen hoeveel boete werkelijk op de auto staat.
Gelukkig staat de auto op Tamara’s naam, dus waar zou ik me zorgen over moeten maken? (just kidding.. :p)
We zijn nog steeds de outback niet in. De afgelopen week hebben we in Adelaide doorgebracht, met een beetje shoppen (Tamara), rond kijken en de Great Ocean Road foto’s op de galerij zetten. Eergister zijn we weer een stukje terug gegaan, naar Belair, 20 minuutjes van Adelaide vandaan. Daar gingen we heen omdat we zowiezo nog naar het Cleland Wildlife Park willen, en ook omdat we van een vrouw die we daar de eerste keer hadden ontmoet een tip hadden gekregen over een golf baan waar je ’s avonds kangoeroes kon spotten. Dus eergister avond stonden wij bij de golf baan, en met onze noodles in de hand gingen we op pad om de roes te spotten. Toen we bijna een half uur gelopen hadden, en het al zo goed als donker was, waren de roes nog steeds nergens te zien. Helaas..
Gisteren zouden we eigenlijk naar Cleland gaan, maar toen om 8 uur de wekker ging, hadden we allebei zoiets van “waarom doen we dat morgen niet”. Uiteindelijk werden we opnieuw wakker om 12 uur ’s middags en besloten we er ons niks-doen dagje van te maken.
Later toen Tamara haar ansicht kaarten aan het schrijven was en ik met m’n sudoku boekje zat, hoorden we echt constant sirenes om ons heen. De hele middag hoorden we sirenes en helikopters. Wij grappen dat ze ons aan het zoeken waren (zie Tamara weblog..), totdat we daarna 6 brandweer auto’s langs zagen rijden en een stuk of 3 helikopters in de lucht zagen. Bleek dat er 27 hectare bos in de fik stond letterlijk 1 kilometer bij ons vandaan. De camping waar we hadden gedoucht was geĂŤvacueerd en 120+ brandweermannen en 6 helikopters waren bezig met de brand. (lees artikel hier of cfs mr @ 3:20 pm | 3:45 pm | 4:08 pm).
Echt wel een pittig brandje..
Vandaag was dus Cleland aan de beurt. Maar nee, Tamara’s favourite Aussie shop “Supre” heeft een 3-daagse mega sale in de buurt, en die kon ze niet laten lopen. Toen vanochtend om 8 uur de wekker ging, was Tamara wakkerder dan ik ooit gezien heb zo vroeg. Ik werd half m’n bed uit gesleurd, we hadden haast want om 9 uur ging begon de sale. Wij op pad. Eenmaal op Greenhill Road, konden we nr 401 nergens vinden. In het winkelcentrum dat daar was wist niemand iets te zeggen over een shop genaamd Supre en Tamara begon al wat sipper te kijken.
“Hij bestaat helemaal niet! 
”
Na wat speurwerk hadden we 401 gespot: het Burnside City Centre, oftewel stadhuis. Er is toch geen sale in het stadhuis? Naar binnen, een bieb en alles, maar geen sale. Uiteindelijk herinnerde Tamara zich dat op de flyer the Ballroom stond aangegeven. Aha. Daar moesten we heen, het gebouw ernaast. Tamara was weer helemaal happy..totdat we eenmaal binnen waren. The Ballroom was een grote (kale) zaal, waar in het midden een stuk of wat kleding rekken waren neergezet met wat sale-borden. Het was een beetje een treurig geheel. Toen ook nog eens bleek dat er niet eens een kleedhokje was met een spiegel bleef van de zogenaamde Mega sale weinig over. Toch was het Tamara nog gelukt om een shirtje en een pyjama broekje te bemachtigen..
Cleland staat nu voor maandag (weekend is te druk, en het is nu ook te warm zodat de koala’s niet meer willen knuffelen dus het is te hopen dat het weer het maandag toe laat).
De foto’s van de Great Ocean Road staat nu ook allemaal online (149!) so have fun..
En ja, Inge en Marije, de “dingen” die wij op ons hoofd hebben zijn *officiĂŤle* vliegen netten!
Op de weg naar Adelaide kwamen we langs een pioneersdorpje. Er stonden allemaal ouderwetse huisjes die een enthousiaste verzamelaar vanuit heel Australie bij elkaar had gesprokkeld. Hij had er een heel dorp van gemaakt, dus slager, bakker, postkantoor, alles was er te vinden en je mocht overal inneuzen. Wij waren de enige die het bezochten (het lag dan ook in the middle of nowhere) maar het was erg leuk.
We waren wat huisjes in en uit aan het wandelen toen er ineens een hondje aan kwam rennen. Heel leuk beestje en hij liep met ons mee. Het hondje wilde ook met ons mee de huisjes in en aangezien ik dat wel gezellig vond hield ik de deur netjes voor hem open. Het hondje ging samen met ons huisje in, huisje uit tot we bij het postkantoor kwamen. Ineens verdween het hondje achter de toonbank. Dat was dus niet de bedoeling.
Ik riep âm, en floot naar âm en deed alles waar een hondje op hoort te reageren maar hij kwam niet. In plaats daarvan ging hij aan de broek van de pop in het postkantoor snuffelen. Ineens sprong het hondje tegen de pop op en ging hij aan die broek hangen. Oei, oei, oei, niet de bedoeling! Natuurlijk hield de broek het gewicht van het hondje niet met als gevolg dat de broek van de postkantoorpop nu op zân enkels hangt. Oeps.
Als je gewoon even het postkantoor in kijkt zie je het niet omdat de pop achter de toonbank staat. Als je echter wat verder naar binnen loopt zie je de arme man in zn blote poppenkont staan.
Daarna mocht het hondje niet meer mee naar binnenâŚ.
Dan toch. Na het Sydney berichtje dat we een auto hebben gekocht is er inderdaad niks meer geschreven. Tamara heeft haar weblog braaf bijgehouden, dus voor het volledige verslag tussen nu en Sydney, kijk daar maar even. Ik zal toch iets meer mijn best moeten gaan doen..
Dus, we zijn nu in Adelaide, in de State Library om allebei ons portie internet te krijgen. Eergister zijn we vanuit Portland deze kant op gereden. Onderweg kwamen we langs Old Tailem Town, een dorpje (meer museum) dat was gebouwd als een echt pionier-dorpje van begin 1900, met voornamelijk de originele huisjes. Vannacht en gisternacht hebben we bij een klein dorpje genaamd Belair geslapen, dat zo’n 30 kilometer van Adelaide ligt. Het idee was dat we van daaruit naar Cleland National Park konden gaan, een park waar de kangoeroes uit je hand eten en je met koala’s kunt knuffelen. Helaas, toen we daar gister aankwamen bleek het door de warmte niet mogelijk te zijn met de koala’s te knuffelen (het is vandaag 42 graden, gister iets koeler?), dus de trip naar Cleland NP is nog maar uitgesteld tot we betere temperaturen hebben.
Qua temperatuur zijn we weer terug in Darwin. Het is echt ontzettend heet (we vinden het niet erg om lekker in de ge-aircode bieb te zitten) en zelfs de wind die waait maakt het alleen maar erger. De rest van de week worden het ongeveer deze temperaturen, en misschien zondag koelt het weer een beetje af..
Helaas biedt de route voor de komende tijd weinig beters, we gaan vanaf hier recht omhoog de Outback in en terug naar Darwin.
Good luck to us..
Nou, we hebben surfboards en wetsuits gekocht. Aangezien we net in een surfdorpje aan de Great Ocean Road waren gingen we meteen met onze boards naar zee.
De boards waren maar 150 dollar en dat merk je het duidelijkst aan het enkelkoord. Dat wil zeggen, het koord is een ontzettend cheap vervelend draadje die je enkel amputeert zodra je surfboard een stukje wegdrijft. Heel fijn.
Goed, we waren een beetje aan het prutsen in het water, hadden af en toe een golf te pakken en deden zo nu en dan een tevergeefse poging tot opstaan. We hadden er wel lol in en waren elke keer weer helemaal blij als we een stuk met een golf meegenomen werden.
Nadeel was dat er gigantisch veel zeewier in het water lag waar ik op een gegeven moment helemaal in verstrikt raakte. Toen had ik er wel weer even genoeg van. (verstrikt in zeewier en been geamputeerd.)
De volgende dag liepen we weer enthousiast in wetsuits met boards naar de zee, bleken er totaal geen golven te zijn! We waren dan ook de enige met surfboards en voelden ons behoorlijk dom. Geen golven, tja, dat kan natuurlijk ook nog.
Sinds die ene keer hebben we helaas niet meer kunnen surfen. De kusten tot nu toe waren te ruig (rotsen enzo) of golfloos (schiet ook niet op). Aangezien we over enkele dagen de outback in gaan zal er van surfen voorlopig niks komen. Balen we behoorlijk van, ook omdat die boards overdag in ons bed liggen en elke avond weer op het dak gebonden moeten worden.
Maar goed, als we uit de outback zijn en voorbij het krokodillengebied in het noorden dan kunnen we hopelijk weer een poging wagen.
Goed, we hebben weer twee keer ontzettend mazzel gehad. In ons volgende dorpje aan de Great Ocean Road mochten we werkelijk helemaal niks. Geen vuur/niet in auto slapen enz. We moesten toch eten en dus zochten we een beschut plekje op in een doodlopend straatje. We vonden een mooie open plek in de bosjes waar we bijna helemaal omringd waren door struiken. Dat was wel fijn, voor het geval de politie toch in die uithoek zou komen.
Goed, we waren net lekker aan het koken toen er inderdaad een politieauto de doodlopende straat in kwam rijden! Ow shit, nu zijn we de pineut, dachten we. Ze stopten aan het einde van de straat, op zoân 10/15 meter van onze kookplek. Daar bleven ze even stilstaan en toen draaiden ze weer om!! Of ze ons niet gezien hebben, of dat ze geen zin hadden om vervelend te doen weet ik niet, maar we kregen t wel even benauwd van ze!
Pepijn had 1 biertje gedronken bij het eten en daarna reden we weer verder naar onze slaapplek een paar straten verderop. Staat er in 1 van die 3 straten alcoholcontrole! Oeps, niet aan gedacht, Pepijn had een biertje op en hij reed. Dom dom dom! Nou, hij moest blazen en ik hield mn adem in toen de agent de uitslag van de test bekeek. âYou passed the test buddyâ, was zijn antwoord. WTF? Dat kan helemaal niet!
Hoe we twee keer op het nippertje onder een hoop problemen zijn uitgekomen weet ik niet, maar het was wat je zegt een spannend dagje.
Na onze âvakantieâ in de villa was het tijd voor Philip Island. Het bijzondere aan dit eiland is dat er elke avond 4000 kleine pinguins het strand op wandelen. Natuurlijk wilden wij dat ook zien. Op het strand stond een gigantische tribune waar een paar duizend man op de pinguins zaten te wachten. (als ik een pinguin was zou ik verhuisd zijn naar een ander strand, maar goed).
Toen het donker werd kwamen ze allemaal in kleine groepjes het strand op rennen(waggelen). Het was echt superleuk om te zien! Alle pinguins waggelden de duinen in en daar liepen allemaal paden doorheen zodat je ze van heel dichtbij kon zien. Heel leuk.
De volgende dag dachten we slim te zijn door op een grote rots boven de tribune te gaan zitten om de pinguins te bekijken. Het was een flinke wandeling maar dan hoefden we niet nog een keer entree te betalen en we konden het hele spektakel vanuit onze eigen skybox aanschouwen. We zaten er nog maar net, en de eerste pinguins renden alweer over het strand, toen er een ranger in een jeep aan kwam rijden en zei dat we daar weg moesten gaan. De pinguins liepen inmiddels overal om ons heen (een paar groepen liepen blijkbaar recht naar de plek waar wij zaten) en we wilden natuurlijk helemaal niet weg. Goed, âwe gaan alâ, was ons antwoord. Erg vervelend was dat die ranger de hele weg net achter ons bleef rijden om te controleren of we wel echt weg gingen. We liepen echter niet snel genoeg voor hem en na een paar minuten zei hij ââstap maar in de auto ik breng jullie wel terugâ. Zelfs toen we met de auto terug reden naar de bewoonde wereld bleef hij nog een stuk achter ons aanrijden. Grmmpf!
We zijn ook van de camping verjaagd. We waren net weer op weg naar de douche toen iemand van het park naar ons toe kwam met de vraag of we weg gingen of dat hij de politie moest bellen en we een boete van 200 dollar zouden betalen. Goed, dat was een vrij makkelijke keuze, we gingen weg. Hij had ons uit de auto zien klimmen, balen.
Aangezien we geen pinguins meer mochten kijken en geen douche meer hadden besloten we dat het weer tijd was om verder te gaan.
ât beachhouse bleek een gigantische villa aan het strand te zijn. In de garage stonden jetskiâs, een boot en surfspullen en in de tuin woont een koala en vliegen overal papegaaien. Wauw!
We vierden kerst met zoân 15-20 man en t was echt supergezellig. De restanten van de kerstmaaltijd werden na een paar plagende opmerkingen over en weer goed benut in een voedselgevecht tussen Daniel, Adam en hun vader. De aardappels en stukken vlees vlogen in het rond. Adam blijkt van knutselen te houden en had een waar aardappelkanon gebouwd waar behoorlijk wat kracht in zit dus ât beachhouse was een gigantische ravage maar het was wel erg grappig om te zien.
De volgende dag gingen we een tochtje met de boot maken en hebben we heerlijk gelegen op een prive-strandje. De jetskiâs werden ook tevoorschijn gehaald dus daar hebben we ook nog even op rond geracet. Daarna gingen Pepijn en ik proberen te surfen. We vonden het ontzettend leuk dus nu willen we zelf ook twee boards aanschaffen.
Na een paar heerlijke dagen in de villa doorgebracht te hebben moesten we er toch echt aan geloven en weer terug naar onze auto. Ik weet wel wat ik leuker vind(a).
Zo, tijd om kerst op zân Australisch te vieren! Pepijn, ik Daniel en Vickey vertrokken al vroeg naar het huis van Daniels moeder om daar met de hele familie te ontbijten. T was heel gezellig, zn moeder had er een gigantisch werk van gemaakt (tafel vol met heerlijk eten) en natuurlijk was er een kerstman die cadeautjes uitdeelde (Daniel had zich verkleedt).
Daniels opa en oma blijken uit Assen te komen en daar spraken we lekker Nederlands mee. Die opa bleek helemaal gek te zijn en zân oma was ook erg aardig. Ze hebben ons uitgenodigd om een keertje langs te komen en als dat op de route ligt gaan we dat zeker doen. Zân tante zei ook dat haar zoon ât erg leuk zou vinden als we langs zouden komen (die woont in Alice Springs, de outback). Daar komen we zeker langs dus die zullen we waarschijnlijk wel een bezoekje gaan brengen.
Na het onbijt vertrokken we met een gedeelte van de ontbijtclub naar het beachhouse. Pepijn en ik moesten Adam volgen en gingen eerst nog even langs een tankstation om het koelwater bij te vullen. Het was ongeveer twee uur rijden naar het beachhouse en laten we zeggen dat Adam t gaspedaal flink indrukte. Na 1,5 uur moest Pepijn naar de wc dus die zette de auto even langs de kant van de weg. Ik zat in de auto en rook ineens een sterke brandlucht. Toen Pepijn kwam aanlopen zag ik âm heel vreemd naar de auto kijken en toen zag ik dat er allemaal rook uit de motorkap kwam!
Nou, de auto was niet in zân hum want er kwam ook allemaal groene vloeistof uit. âOepsâ. We reden met Adam mee naar het dichtsbijzijnde dorpje waar we de Australische wegenwacht hebben gebeld waar we via Autobarn lid van waren. We bleken niet op de lijst te staan, en dus kwamen ze ons niet helpen. Autobarn was gesloten.
Met kerst was uiteraard alles gesloten en dus konden we ook niet terecht bij een garage. Gelukkig wist Adam iets van autoâs en heeft hij wat lopen sleutelen. De auto was oververhit en de groene drap was de koelvloeistof. Nou goed, we konden iedergeval weer verder naar het beachhouse rijden en na kerst zouden we het allemaal wel verder weer regelen.
Dat de auto er vroeg of laat mee op zou houden is geen wonder, maar dat ât nou net met kerst gebeurd als alles gesloten is vind ik wel weer prachtig getimed:S