Na een vlucht van bijna 3 uur (die lekker snel voorbij ging), maakten we dan voor het eerst kennis met de Nieuw Zeelanders: de douane. Voordat we erdoor heen mochten moesten we eerst de bekende douane declaratie invullen. Daarin kon je al merken dat ze wel erg oplettend waren; je moest aangeven of je bergschoenen bij je had, andere camping gear, of je de laatste 30 dagen in een bos bent geweest, etc.. Wij hadden onze bergschoenen aan (jaja, zelfs Tamara (“Moet ik die dingen echt aan?!?!” “Tenzij je ze zelf in je tas draagt”)) en een stokbrood, kaas-uien broodjes, pindakaas en hagelslag (!!!) bij ons. Toen we dat tegen de douane zeiden, mochten we achteraan de rij aansluiten van mensen die allemaal stonden te wachten totdat hun tas over hoop gehaald zou worden. Verderop zagen we een jongen van ergens in de 20, die de VIP behandeling kreeg: zelfs alle briefjes die uit de tas kwamen werden gechecked voor eventuele geheime boodschappen.
Iedereen die wel eens met het vliegtuig is gegaan weet waar ik het over heb: de douaniers zijn allemaal zooooo chagrijnig. Hun gezicht staat op onweer en ze zijn absoluut niet te genieten. Daarom viel dit ons echt heel erg op: alle douaniers lachten! Ze waren heel kritisch wat je meenam, maar ze waren allemaal in een goed humeur en (bijna) iedereen had een glimlach!
Wij kregen het gelukkig niet zo moeilijk. Onze schoenen kregen een gratis schoonmaak beurt (er zat modder op… :p) en we moesten ons voedsel laten keuren. We waren bang dat ze de hagelslag gingen pakken, maar we bleven gespaard: alleen de kaas-uien broodjes gingen naar de prullenbak. Daarna alleen nog even met onze tassen door de X-Ray en toen was het een feit: we waren in New Zealand.

Eenmaal in Christchurch centrum aangekomen gingen we op zoek naar ons hostel die heel mooi aan het Cathedral Square zou liggen. De gratis kaart van het vliegveld erbij en op pad gingen wij. Na 10 minuten in het rond te hebben gelopen op de plek waar het hostel volgens de kaart zou moeten zijn, besloten we het maar aan iemand te vragen. Het zat aan de andere kant van de kathedraal. Nog een keertje op de kaart kijken hoe dat nou kon: bleek dat ik de kaart op z’n kop had gehouden. Ach, kan gebeuren.

Nadat we vannacht tot half 3 bezig zijn geweest met wassen (Tamara haakte iets eerder af: die lag al lekker te slapen toen ik de was aan het opvouwen was), mochten we vanochtend heerlijk uitslapen. Om 11 uur kwamen we eruit, en daarna begonnen we met de city sightseeing. Ook al is het een grote stad, het voelt als een klein engels dorpje. Het is ook weer lekker fris: 13 graden. Tamara stapte vanochtend in haar lange broek met jas naar buiten. Ik loop nog in korte broek en t-shirt.
In Australië missen de supermarkten 1 heel belangrijk ding: koekjes. Ze hebben nauwelijks lekkere koekjes. Hier is het gelukkig beter: we lopen watertandend langs de rekken met lekkere koekjes terwijl we elkaar en onszelf proberen te overtuigen dat het echt niet mag. Ik ben heel benieuwd hoe lang we het vol gaan houden…

Wij zijn dan nu wel in New Zealand, maar we hebben werkelijk nog geen idee wat we hier allemaal gaan doen. We zitten in het hostel tot vrijdag, dan gaan we met de bus op pad. Tamara heeft een stapel folders verzameld en we hebben een mooi reisboek, dus nu moeten we onze reis gaan uitstippelen en besluiten waar we vrijdag heen willen..

We slapen nu in een hostel en ons auto’tje staat een paar straten verder. Het voelt raar om legaal in een hostel te zitten en het is vervelend om ervoor te moeten betalen:P Het leven in een auto beviel eigenlijk best goed. Tja, dit is toch wel een beetje vreemd.

Ik zal nog even kort samenvatten wat er gebeurd is met de auto sinds het vorige berichtje: We hebben een week gewacht op de beloofde hulp van Autobarn. Ze zouden of de reparaties voor ons fiksen, of zelf een certificaat voor ons uitschrijven. Nou, dat hebben ze geen van beiden gedaan, na een week drama, zeuren, en ”we zeggen dat we bellen maar dat doen we niet”, kwamen ze met het nieuws dat ze helaas niks voor ons konden doen omdat ze het druk hadden. Ze konden ook geen certificaat uitschrijven omdat er geregistreerd stond dat onze auto geen NSW roadsafetycertificaat verdient. Ze hadden nog wel een kaartje van een andere garage voor ons, konden we daar nog een check laten doen, misschien zouden die ons niet oplichten. (ONS EEN WEEK LATEN WACHTEN OP EEN VISITEKAARTJE VAN EEN ANDERE OPLICHTGARAGE!!!??? GRRRRRRRRR!!!!!!) We hebben daar maar weer een check gedaan en kregen natuurlijk weer een lijst met benodigde reperaties. Gelukkig hadden we nog iemand (bijnaam: cheapobitch) die op onze hosteladvertenties gereageerd had, en de auto wel leuk vond maar te duur. (toen was hij $3900). Toen we $1300 van de prijs afhaalden was ze wel geinteresseerd en dat was dan dat.:P

Anyway, we zijn er vanaf. Maandag krijgen cheapobitch en dr vriendinnetjes (jaja, ze gaan met zn 3en in onze auto wonen, succes..) de auto en zijn Pepijn en ik weer vrij. WHOEHOE!!!!!

De Elvis-Chinees

We gaan straks even bij onze nieuwe vriend Rayson langs om de verkoop te vieren. Dat is een verhaal apart. Rayson is een man van een jaar of 60 uit Hong Kong die in de straat woont waar wij vaak koken. We leerden hem ongeveer een week geleden kennen toen we daar aan het eten waren. We raakten aan de praat en hij vroeg ons wat we van Elvis vonden en vertelde enthousiast dat hij hem ontmoet had. Hij heeft ooit een zangwedstrijd gewonnen, en mocht 9 dagen met Elvis optrekken. Hij liet enthousiast een foto van hem en Elvis zien en zong een van zijn liedjes voor ons.

Daarna vroeg hij of we de auto in de garage wilden parkeren. “Dat is veiliger, en dan hebben jullie een kraan en wc enzo.” Pepijn vond het niet zo prettig dat we dan niet zelf uit de garage konden maar ook dat was geen probleem. “Jullie mogen mijn sleutels wel hebben en die kunnen julile in de brievenbus gooien als jullie weggaan”. (we hadden hem net op straat ontmoet en we kregen zijn sleutels!!!!!)

De volgende dag kwamen we hem weer tegen en nodigde hij ons uit op de koffie. Toen hebben we stapels vakantiefotoboeken bekeken (”jullie houden van reizen, hier zijn mijn reisfoto’s”, tjee die man had veel foto’s haha). Hij heeft ook nog over Elvis verteld: “aan het einde van de 9 dagen vroeg Elvis me wat ik het liefst wilde hebben. Ik wilde iets dat hij me niet kon geven en dat vertelde ik hem ook. “Vertel me niet dat ik iets niet kan”, antwoordde Elvis. “Zeg maar wat je wilt hebben”. Ik vertelde hem dat mijn moeder 2 maanden voor zijn moeder was overleden en dat ik graag nog wat tijd met haar zou willen hebben. Elvis moest huilen. De volgende dag kwam hij met een diamanten ring aan. “Die is van mijn moeder geweest, zo kom ik toch nog een beetje tegemoet aan je wens”.

Rayson vertelde ons dat hij de ring nog steeds had en dat musea ‘m van hem wilde kopen maar dat hij dat altijd geweigerd heeft. Natuurlijk wilden Pepijn en ik de ring zien, maar we durfden er niet naar te vragen. Toen liep hij weg, (wij dachten om meer fotoboeken te halen) en kwam hij terug met een gigantische ring en een gouden sigarettendoosje. Het was de ring die hij van Elvis gehad had, en het sigarettendoosje had hij ook van hem gehad. “Voor Rayson van Elvis” stond erin gegraveerd.

Het grappige is, dat Rayson in een heel armoedig appartementje woont. Hij heeft er nauwelijks gewone meubels instaan. Dit terwijl hij zo eventjes een miljoenenring en sigarettendoosje uit zijn sokkenla haalt. Dat is toch mooi of niet?

Heel gek is het om weer in Sydney te zijn. Het lijkt nu zo kort geleden dat we hier weggingen! Heel bizar, maar het voelt wel weer fijn. Sydney is toch wel een leuke stad. Afgezien van dat, is het toch weer een puinhoop met de auto. We dachten dat we er vanaf waren toen we vorige week $1200 in Cairns moesten betalen om de auto de weg op de krijgen, maar we zaten flink mis. Om de auto op de Kings Cross Car market te zetten (“de” backpackers carmarket van Australië), moet je een roadworthy certificate hebben. Dat was hetgene dat ons zoveel moeite kostte in Cairns maar nu eindelijk hadden. Blijkt dat die hier niet geldig is en dat we hier een nieuwe moeten laten doen. Het is al duidelijk: opnieuw opgelicht. Een lijst met 5 dingen die gerepareerd moeten worden, waaronder 3 dingen die we vorige week hebben laten maken! Bij alles wat in Australië met auto’s te maken heeft wordt je gigantisch opgelicht. Wij terug naar Autobarn, the root of all evil, en zeuren dat dit helemaal nergens meer over gaat. Met wat moeite zei David (onze o-zo-lieve verkoper) dat we onze auto naar hun workshop konden brengen en dat ze gingen kijken of ze er wat mee konden. Ze zouden me bellen als ze klaar waren, of als het langer ging duren. Toen we uiteindelijk net voor zessen terug gingen naar de workshop waren we nog steeds niet gebeld. Bleek nou, ze hadden nog geen tijd gehad om ernaar te kijken, ze hadden de auto binnen gezet en ze stonden op het punt het rolluik van de garage naar beneden te laten. Stelletje klootzakken.

“Kom morgen ochtend vroeg maar terug, dan gaan we eens kijken”. Dat was vanochtend. Maar zo simpel was het toch niet. Vanochtend toen we daar kwamen zei mechanic Dave dat ze heel erg hun best gingen doen om er naar te kijken, maar dat het erg druk is en dat ze dit tussen hun main jobs moeten plannen want ze hebben klanten die net een auto hebben gekocht en die moeten natuurlijk eerst. Het is nu half 6, en we gaan over een paar minuten terug naar Autobarn om te kijken of het ze gelukt is, of dat ze ons echt aan het lijntje houden en het nog een week gaat duren.. Tot die tijd kan de auto niet op de carmarket en is dr no way dat we ‘m verkocht krijgen. Het is nu maar afwachten of ze nog een beetje lief voor ons willen doen..

We waren van Cairns naar Arlie Beach ( 620 km) gereden omdat we gehoord hadden dat je in Arlie Beach het best een duikcursus kon doen. Dat bleek dus niet zo te zijn, alle duikscholen zijn daar om mysterieuze reden vertrokken en we besloten weer terug richting noorden te rijden. We strandden in Townsville ( 275 km van Arlie Beach). Daar bleek de duikcursus waar we op uit waren 200 dollar duurder te zijn omdat je met die cursus een bezoekje brengt aan het SS Yongala, een scheepswrak dat zoveel wildlife aantrekt dat het de nummer 7 duikspot in de wereld is.

Goed, omdat we die 200 dollar anders weer kwijt zouden zijn aan benzine naar Cairns en het Yongala wel heel bijzonder schijnt te zijn besloten we de Townsville cursus te doen. De cursus was vanwege het weer voor 1,5 week gecanceled en ondertussen liep de registratie van de auto af. Om opnieuw te registeren is een safety certificaat nodig, dus de auto ging weer naar de garage. Helaas kregen we slecht nieuws: “Jullie auto komt niet door de keuring. Om het certificaat te krijgen moeten jullie 19 onderdelen aan de auto vervangen/repareren. Kosten: duizenden dollars.” –> paniek!

We besloten uiteindelijk om de auto naar Autobarn in Cairns te brengen omdat zij beweerden dat ze onze auto voor 500 dollar een certificaat konden bezorgen. De auto moest voordat de duikcursus begon in Cairns zijn (de registratie verliep tijdens de cursus). Dus Pepijn heeft de auto naar Cairns gebracht en de bus terug naar Townsville genomen zodat we aan de duikcursus konden beginnen. Na de duikcursus nemen we samen de bus terug naar Cairns en hopen we dat we de auto weer geregistreerd krijgen. Naja, dat bedoel ik dus met moeite.

De duikcursus zelf

Nou, het heeft misschien wat moeite gekost maar het was het meer dan waard! De cursus duurde 5 dagen, 2 dagen theorie en praktijk in het zwembad en dan de tweede avond de boot op om onze lange reis (7 uur!) naar het Great Barrier Reef te beginnen. We volgden de cursus met zijn vieren, Pepijn, ik, Sybill en Emma en op de boot kwamen er nog vier anderen bij: Peter, Yvonne, Desiree en Steph. Als je een paar dagen met elkaar op een boot zit leer je iedereen wel een beetje kennen en het was heel gezellig.

We hadden in totaal 10 duiken bij het rif, waarvan twee nachtduiken, bij drie verschillende riffen. De eerste twee duiken moesten we nog laten zien dat we een certificaat verdienden door allerlei opdrachten uit te voeren en daarna mochten we gewoon voor de fun duiken.

Het was echt geweldig om zo diep (tot 18 meter) en lang (tot 45 minuten) onder water te blijven en tussen het rif en alle inwoners door te zwemmen. Vooral het tweede rif was supermooi! De eerste twee duiken ging de instructeur nog mee en daarna moesten we het zelf doen met behulp van een kompas. Dat ging gelukkig ook goed.

We hebben heel veel mooie vissen gezien, kreeften, een stukje met een schildpad meegezwommen en bij de nachtduik kregen we bezoek van een haai! Die nachtduiken waren wel spannend omdat je natuurlijk midden op zee zit dus alles is zwart. Je krijgt een zaklamp mee en verder is het helemaal donker. Toen we in de duisternis aan het zwemmen waren scheen ineens iemand het licht op een haai die behoorlijk dichtbij zat en ook nog eens recht op ons af kwam zwemmen! Dat was wel even een ‘’slik-moment”. (Stel je voor, je zit ongeveer 15 meter onderwater, alles is donker en er komt een haai recht op je af zwemmen). Maar dat was echt super!

Helaas zijn we niet naar het Yongala gegaan omdat dat te gevaarlijk zou zijn. Bij het Yongala is de zee twee keer zo wild als bij de riffen omdat er geen rif is dat bescherming biedt. Jimmy (de kapitein) zei dat de boot daar met een hoogteverschil van 6 meter op de golven zou slaan dus dat kon gewoon echt niet.

Maar goed, het is moeilijk te beschrijven hoe super het duikgevoel was maar binnenkort komen er wat foto’s op de site te staan en daardoor krijgen jullie vast een betere indruk. We vonden het in ieder geval helemaal geweldig, en ik ben zeker van plan om vaker te gaan duiken!

Een luid gedreun doet me uit mijn slaap ontwaken. Ik open een oog waarnaar ik ‘m meteen weer sluit. Ik weet niet hoe laat het is maar mijn biologische klokje vertelt me dat het nog geen tijd is om op te staan. De ranger die het geluid veroorzaakt heeft is het echter niet met me eens en laat dat horen door nog eens met volle kracht op de auto te slaan. “Wakker worden! Jullie mogen hier niet slapen en moeten nu vertrekken!”

Mopperend open ik mijn ogen weer en schuif boos het gordijntje weg. Verderop staat een man met een neongroen vestje en een cowboyhoed ongeduldig op een andere auto te kloppen. Ik kijk op de klok, 6 uur ’s ochtends! “Stomme rotcowboy”, grom ik. Pepijn en ik klimmen uit ons bedje en rijden geirriteerd weg om een paar straten verder ons welverdiende tukje af te maken.

Ook ’s avonds wordt een poging ondernomen om ons uit ons slaapje te houden. Ik kruip net mijn bed in terwijl Pepijn nog wat uit zijn krat pakt als de securitywagen naast ons komt staan. “Jullie mogen niet in je auto slapen. Helemaal nergens, dat is de wet.” We vragen hem waarom dat niet mag waarop hij antwoordt ”jullie plassen en poepen overal op straat, dat vormt een gevaar voor de gezondheid”. Als we hem op de openbare wc’s wijzen die overal te vinden zijn haalt hij slechts zijn schouders op. “Als je echt moet dan haal je die toch niet. Daarbij is het gevaarlijk om in je auto te slapen,” vervolgt hij. “Er zijn een hoop mensen die backpackersauto’s willen stelen omdat ze weten dat daar vaak waardevolle spullen inzitten. Als ze de auto openbreken en erachter komen dat er mensen in slapen worden die meestal vermoord. De lijken liggen soms lange tijd langs de kant van de weg voor ze gevonden worden. We hebben er een paar maanden geleden nog wat gevonden.”
Met dat fijne ”verhaaltje voor het slapen gaan” moeten we het maar doen. We besluiten de auto een eind verderop te parkeren in een afgelegen woonwijk. Daar controleren ze vast niet…

Twee dagen later rijden we terug van onze regenachtige Whitsunday Island cruise als er een auto naar ons toetert. “Er viel net iets van jullie dak af”. De surfboards!!!!…. sh*t!! We hadden de touwen losgemaakt maar waren vergeten ze in de auto te stoppen waardoor die ondingen al rijdende van het dak gevlogen waren….

We rijden snel terug en zien onze surfboards aan de kant van de weg liggen met twee agenten ernaast. Dubbel oeps… ”Die zijn van ons,” roepen we terwijl we naar ze toe rennen. ”Sorry, we waren ze vergeten in de auto te leggen”. Een van de mannen kijkt ons nors aan en zegt ”Ik was al op zoek naar jullie vanwege jullie illegale kampeerplekken. Je mag alleen in je auto slapen op een camping.”
We doen alsof we van niks weten en dat we voor het eerst horen dat je nergens in je auto mag slapen. “Jullie stonden voor het huis van mijn vriend en hij vond dat erg vervelend,” antwoordt hij. ”Jullie auto heeft daar maar liefst zes uur gestaan. Backpackers veroorzaken een hoop overlast en jij hebt zonnebrand op je vriendin gesmeerd” zegt hij boos tegen Pepijn of hij zojuist iemand vermoord heeft. “Mag ik geen zonnebrand op mijn vriendin smeren?” antwoordt Pepijn eveneens boos. “Het antwoord is een nog norsere blik en een waarschuwing. “Vannacht ga ik weer op zoek en als ik jullie ergens langs de weg zie slapen dan geef ik jullie een boete van 500 dollar. Een camping is goedkoper.”

Vanavond vertrekken we uit Airlie Beach….

Omdat we tot maandag moeten wachten totdat de fuel pump gerepareerd kan worden, staan we nu geparkeerd voor de P&M workshop, een rot-end lopen van het centrum. Toen we gister na een vermoeiende dag in het zwembad bij de auto zaten uit te puffen, werd ons het begrip tropische regenbui uitgelegd. Eerst regende het normaal, maar na 5 minuten stortte het echt met bakken uit de hemel. Wij zaten veilig in de auto de regenwoud-excursie folders aan het doornemen, toen Tamara en ik lachend opmerkten dat het zo hard regende dat de wieldop van de auto naast ons al voor de helft onder water stond. Na nog een minuutje naar buiten gekeken te hebben, vond ik dat het water wel verdacht hoog kwam te staan. “Nog even en de deur kan niet eens meer open”. Dikke pret natuurlijk. Toen ik daarna uitstapte om te gaan kijken hoe hard het eraan toe ging, stond ik gelijk tot aan m’n knieën in het water. Oeps. En het plentste nog steeds. Het scheelde nog hooguit een centimeter voordat het water tot de deur kwam. 1 minuut geleden lagen we nog dubbel om het feit dat de auto weg zou gaan drijven, nu was het stress. Ik had de paraplu gepakt en was begonnen om onze spullen uit de achterbak te halen om ze onder een afdakje verderop van een dicht cafe te zetten; daar was het nog droog. Tamara zat binnen op het raam te kloppen, van wat moet ik nou? Hop, Tamara er ook uit en plons plons gingen we de spullen veilig zetten. Het regende nog super hard en het scheelde een paar millimeter voordat het water bij de deur was. Stress, we moesten onze spullen er echt uit hebben voordat het water naar binnen kwam. Nadat de eerste lading droog was en wij terug renden voor de volgende, deed Tamara iets geks, gleed uit en viel in het water. Auw, zeer been. Hink hink terug naar het droge. Bloed, flink wat bloed, kwam uit haar knie, waar allemaal kleine sneetjes zaten. Ondertussen was de overstroming nog volop aan de gang, en ik moest terug voor de nieuwe lading. Ehbo tas mee, en terwijl Tamara de betadine en pleisters tevoorschijn haalde rende ik heen en weer door het water met spullen.

Eindelijk rust. De kratten, rugzakken en wij stonden droog. De regen was enigszins gekalmeerd en was nu nog maar “een flinke bui”. Tamara’s knie was gestopt met bloeden, en met slechts 1 mislukte poging heb ik die professioneel voor haar ingepakt (kuch). Het water was alweer aan het zakken, de deur-grens had het gelukkig niet gehaald. Tot 5 minuten daarna toen het hele verhaal opnieuw begon, het water was weer aan het stijgen. De straat waar de auto op staat is echt de slechtste plek om ‘m op dat moment te hebben. In het midden is die hoog en bij de zijkanten loopt ie best naar beneden af. Dus met pijn en moeite heb ik de auto de heuvel een stukje opgeduwd tot we uit het echte diepe weg waren, we stonden eindelijk veilig.

Toen het later minder was gaan regenen en de putten het weer trokken, konden we onze spullen weer in de auto doen en eindelijk op pad naar de supermarkt en hostel: het was al half 9 ‘s avonds en we hadden nog niet gegeten. Helaas, de supermarkt sluit om half 6 op zaterdag, dus geen avond eten voor ons. We hadden nog wat noodles, een garlic bread en Tamara had nog 4 fish fingers. Het was in ieder geval beter dan niks..

We hebben leuke foto’s en filmpjes van de overstroming, dus die zal ik hier snel bij zetten..

Even een korte update: we hebben nog meer problemen gehad met die auto. We hadden natuurlijk al een paar keer de roadside assistance moeten bellen om weer verder te kunnen rijden maar in Alice Springs begon het echte gezeik. Wat dat betreft had de auto een goede timing, na behoorlijk wat kilometers door het niets hield ie dr mee op in het Amsterdam van de outback.

Wat was er aan de hand? Een hoop. Beide deuren gingen niet meer open (de deurhendels waren afgebroken, schijnt veel voorkomend probleem te zijn bij deze auto) een slot was kapot en de dag na die reparaties (165 dollar) begaf de slang naar de radiator het (120 dollar) onze auto bleek ook geen thermostaat te hebben dus die hadden ze dr ook nog maar even ingezet (15 dollar, dat viel gelukkig mee).

Nou, dat was alweer een behoorlijke investering maar de problemen waren helaas nog niet over. De auto had nog meer kuren. Hij viel af en toe ineens uit of ging niet meer aan. Nou, dat is op zich best naar, zeker als je net op een kruispunt staat. (ja dat werd duwen). We probeerden er toch mee door te rijden tot Cairns omdat reparaties in de outback nog meer gaan kosten.

Uiteindelijk hield de auto er helemaal mee op in een klein dorpje waar helemaal niks te beleven viel. Het hoogtepunt volgens de Lonely Planet was een dinosaurusmuseum en op het evenementenbord stond enkel aangegeven wanneer grof huisvuil werd opgehaald, (om even aan te geven waar we gestrand waren.) We belden onze vriend de roadside assistance weer maar die man tilde enkel de motorkap op en zei ”ik moet morgen in de workshop maar even kijken”. Fijn, gestrand in Dinodorp.

Gelukkig was er een meer en we besloten om dan maar de rest van de dag in het meer te gaan zwemmen. (ja, we hebben eerst gevraagd of er krokodillen in zaten:P) Omdat we absoluut niet langer in Dinodorp wilden blijven probeerden we de auto nog eens te starten en wonder boven wonder ging de motor aan. Enigzins in angst omdat de auto er weer elk moment mee op kon houden zijn we toch weer gaan rijden. En uiteindelijk hebben we Cairns bereikt. (hoera!)

De benzinepomp blijkt kapot te zijn, een reparatie die rond de 300 dollar gaat kosten. Gelukkig vergoedt de verzekering deze reparatie maar dat doen ze enkel als de kilometerteller het doet. (en nee, die doet het niet). Dit was de eerste keer dat ik blij werd van het feit dat de Autobarn mensen gluiperds zijn want voor 60 dollar wilden ze de kilometerteller maken en er een valse stand op zetten. Dit keer komen we dus onder de kosten uit maar het is duidelijk dat de auto langzamerhand uit elkaar valt.

We hebben ‘m dus te koop gezet en als we ‘m kwijtraken huren we voor de overige twee maanden een Wicked camper. Als niemand ‘m wil kopen gaan we toch proberen om Sydney te bereiken. Owja, en Jack, het surfen in het zand gaat zo super dat we de surfplanken ook te koop hebben gezet…

Ik had een oneindig uitgestrekte lege kale vlakte verwacht met niks dan cactussen en gieren die over de vlakte cirkelen, kamelen die door de woestijn sjokken (ja lach maar, maar Australie heeft toevallig de grootste wilde kamelenpopulatie van de wereld) en uiteraard de kangoeroes die overal rondhuppelen. Daarbij verwachtte ik om de honderden kilometers een eenzame pub. Zo een met van die houten klapdeuren waar de Australische farmers hun cowboyhoed wat verder over het gezicht trekken en zwijgzaam hun biertjes drinken.

Goed, misschien heb ik een beetje te veel films gezien want zo was het dus niet. Ja, het is gigantisch uitgestrekt en ja het is er afschuwelijk warm, maar tot mijn teleurstelling heb ik geen kameel, gier en zelfs geen cactus gezien! (kom op, een woestijn zonder cactussen is er geen!) We hebben wel een hoop kangoeroes gezien maar helaas enkel levenloos langs de kant van de weg. En de outbackpubs zijn gewoon modern en zouden net zo goed in Amsterdam kunnen staan.

Daarbij hadden we een oneindige voorraad blikvoer ingeslagen en 50 liter water bij ons omdat we niet wilden sterven in de woestijn. Nou, als je het voor elkaar krijgt om te verhongeren/uit te drogen op de route die wij gereden hebben ben je erg knap. We zijn van Port Augusta tot Alice Springs (pak de atlas er maar bij) maar liefst 87 roadtrains en 101 auto’s tegen gekomen. En ook nog best wat winkeltjes waar je basis eten/drinken kon kopen. Gevolg: wij zaten mokkend aan het over het algemeen oneetbare blikvoer terwijl we gewoon normaal hadden kunnen eten.:S

Goed, ook al was alles heel anders dan verwacht, het was toch erg leuk om de outback eens gezien te hebben. We hebben wilde emus en behoorlijk veel roofvogels gespot en Uluru en de Devils Marbles zijn erg indrukwekkend. Daarbij is de sterrenhemel in de outback prachtig. Het was buitengewoon bizar om midden in de woestijn een alcoholcontrole tegen te komen en het is ook erg leerzaam om te ontdekken hoe smerig je wordt als je een aantal dagen niet doucht in de outback (lees temperaturen tussen de 45 en 50 graden!)

Eigenlijk zouden we nog doorrijden naar Darwin om Kakadu en Litchfield te bezoeken maar we hebben een afslag eerder genomen waarmee we onszelf zo’n 2500 kilometer bespaard hebben. Het was zeker een bijzondere evaring, maar we hadden genoeg gezien.

Eind maart/begin april komt er alweer een einde aan ons Australië-avontuur. Omdat we de auto helaas niet mee terug kunnen nemen naar Nederland kun je ons wagentje tegen die tijd voor $3800 (€2280) kopen in Sydney.

Het is een Ford Falcon Panel Van GL (verhoogde station) uit 1991. De auto is in prima staat en je krijgt er allerlei kampeerspullen bij.

De achterbak bestaat uit twee delen. De onderste helft is voor opslag bestemd, met daarboven een 2 persoonsbed.

Details:
- 4.1 liter ongelood
- automaat versnellingsbak
- airconditioning
- 1 reserve band
- krik
- geregistreerd tot half juli in New South Wales
- wegenkaarten voor Oost- en Centraal Australie
- radio met mp3 input optie (kabel komt erbij)
- 1 ingebouwd leeslampje bij bed en 2 losse
- gordijntjes voor ramen achter, met window shades voor voorruit en -ramen

Kampeerspullen:
- tweepersoons matras
- 2 kussens
- 4 beddenlakens en 2 kussenslopen
- 2 kampeerstoelen
- 1 kampeer tafel
- bestek, borden, soepkommen en bekers (mokken en glazen) voor 2 personen
- 2 pannen en beslagkom
- 2 gaspitjes
- 4 theedoeken
- 2 x 20 liter water jerry can
- 1 x 5 liter fuel jerry can
- waslijn & knijpers
- 3 opslag kratten
- mosquito net

En als bonusje krijg je er 2 surfboards (foam, 7 feet) met hoezen bij! Onmisbaar voor het echte Australie gevoel!!

Een paar foto’s van de auto kun je hier vinden:
http://img149.imageshack.us/img149/6107/pc060442zy5.jpg
http://img526.imageshack.us/img526/1058/pc060443bt4.jpg
http://img208.imageshack.us/img208/3425/pc060445lu1.jpg
http://img179.imageshack.us/img179/8153/p1170022bp8.jpg

Je kunt contact met ons opnemen via de mail (nijpep[at]gmail[dot]com) of je kunt ons een belletje geven (+61 (0)4 04904177).

Groetjes Pepijn en Tamara