De auto is verkocht, de Australie reis is nu echt ten einde gekomen. We zijn naar Kilroy gegaan om te kijken of we eerder naar New Zealand konden (we zouden eigenlijk 14 april pas vliegen), en na 1 laatste nachtje in een Australisch hostel zijn we nu in Christchurch, New Zealand.
Na een vlucht van bijna 3 uur (die lekker snel voorbij ging), maakten we dan voor het eerst kennis met de Nieuw Zeelanders: de douane. Voordat we erdoor heen mochten moesten we eerst de bekende douane declaratie invullen. Daarin kon je al merken dat ze wel erg oplettend waren; je moest aangeven of je bergschoenen bij je had, andere camping gear, of je de laatste 30 dagen in een bos bent geweest, etc.. Wij hadden onze bergschoenen aan (jaja, zelfs Tamara (“Moet ik die dingen echt aan?!?!” “Tenzij je ze zelf in je tas draagt”)) en een stokbrood, kaas-uien broodjes, pindakaas en hagelslag (!!!) bij ons. Toen we dat tegen de douane zeiden, mochten we achteraan de rij aansluiten van mensen die allemaal stonden te wachten totdat hun tas over hoop gehaald zou worden. Verderop zagen we een jongen van ergens in de 20, die de VIP behandeling kreeg: zelfs alle briefjes die uit de tas kwamen werden gechecked voor eventuele geheime boodschappen.
Iedereen die wel eens met het vliegtuig is gegaan weet waar ik het over heb: de douaniers zijn allemaal zooooo chagrijnig. Hun gezicht staat op onweer en ze zijn absoluut niet te genieten. Daarom viel dit ons echt heel erg op: alle douaniers lachten! Ze waren heel kritisch wat je meenam, maar ze waren allemaal in een goed humeur en (bijna) iedereen had een glimlach!
Wij kregen het gelukkig niet zo moeilijk. Onze schoenen kregen een gratis schoonmaak beurt (er zat modder op… :p) en we moesten ons voedsel laten keuren. We waren bang dat ze de hagelslag gingen pakken, maar we bleven gespaard: alleen de kaas-uien broodjes gingen naar de prullenbak. Daarna alleen nog even met onze tassen door de X-Ray en toen was het een feit: we waren in New Zealand.
Eenmaal in Christchurch centrum aangekomen gingen we op zoek naar ons hostel die heel mooi aan het Cathedral Square zou liggen. De gratis kaart van het vliegveld erbij en op pad gingen wij. Na 10 minuten in het rond te hebben gelopen op de plek waar het hostel volgens de kaart zou moeten zijn, besloten we het maar aan iemand te vragen. Het zat aan de andere kant van de kathedraal. Nog een keertje op de kaart kijken hoe dat nou kon: bleek dat ik de kaart op z’n kop had gehouden. Ach, kan gebeuren.
Nadat we vannacht tot half 3 bezig zijn geweest met wassen (Tamara haakte iets eerder af: die lag al lekker te slapen toen ik de was aan het opvouwen was), mochten we vanochtend heerlijk uitslapen. Om 11 uur kwamen we eruit, en daarna begonnen we met de city sightseeing. Ook al is het een grote stad, het voelt als een klein engels dorpje. Het is ook weer lekker fris: 13 graden. Tamara stapte vanochtend in haar lange broek met jas naar buiten. Ik loop nog in korte broek en t-shirt.
In Australië missen de supermarkten 1 heel belangrijk ding: koekjes. Ze hebben nauwelijks lekkere koekjes. Hier is het gelukkig beter: we lopen watertandend langs de rekken met lekkere koekjes terwijl we elkaar en onszelf proberen te overtuigen dat het echt niet mag. Ik ben heel benieuwd hoe lang we het vol gaan houden…
Wij zijn dan nu wel in New Zealand, maar we hebben werkelijk nog geen idee wat we hier allemaal gaan doen. We zitten in het hostel tot vrijdag, dan gaan we met de bus op pad. Tamara heeft een stapel folders verzameld en we hebben een mooi reisboek, dus nu moeten we onze reis gaan uitstippelen en besluiten waar we vrijdag heen willen..
