Archive for April, 2008

Leuk hoor!

New Zealand, Traveling | Posted by Pep
Apr 24 2008

Nieuw Zeeland is leuk :) We hebben het erg druk, nu we met de bus reizen is het ook vaak vroeg op (de bus gaat gemiddeld tussen 7 en 8 ’s ochtends) maar er valt ontzettend veel te zien en we vermaken ons prima. We zijn een stuk minder op internet, dus helaas zijn de foto’s van Nieuw Zeeland ook nog niet in zicht: op dit moment proberen we nog de duik foto’s en de oostkust foto’s van AustraliĂ« online te krijgen. Aangezien het internet ook wat duurder en trager is, schiet het niet bepaald op. Maar dan nu toch even een berichtje..

Na Christchurch kwamen we uit bij Kaikoura. Onze eerste indruk was Akersloot, alleen dan aan zee. De bus waarmee we reizen zorgt in principe ook voor je accommodatie die avond (die moet je natuurlijk wel zelf betalen), maar dit wisten wij nog niet dus wij hadden alvast een paar hostels vooruit geboekt. We kwamen in de Albatross Backpakcers Inn terecht, deze was super gezellig: het was gewoon een huiskamer met een open haard, heel sfeervol. Behalve wij twee waren er nog maar 2 andere gasten waardoor het echt voelde alsof je bij iemand anders logeerde. De bus chauffeur had ons een korte rondleiding gegeven door het dorp, en het hoogtepunt was de seal colony (zeehonden). Met de bus was het een ritje van 5-10 minuten naar het hostel, maar te voet betekent dat gewoon dik anderhalf uur lopen. Het was zeker de moeite waard, overal op de rotsen lagen ze lekker te zonnen. Omdat de bus de volgende dag al volgeboekt was, hadden we nog een extra dag te vullen. Omdat er verder weinig te doen viel gingen we maar opnieuw naar de zeehonden kijken. Toch wel een heel leuk dorp.

Van daaruit gingen we door naar Nelson, waar we 3 nachten zaten. Vlak bij Nelson zit het Abel Tasman National Park, een must-do in Nieuw Zeeland, staat ook in de top 5. Na een heleboel folders te hebben bekeken kwamen we uit op de full day kayaking tour. Het was wel heel leuk, het was alleen jammer omdat je de hele tijd over zee langs het national park kayakd zie je eigenlijk niks van het park zelf. Alleen met lunch, en toen zagen we wel hoe erg mooi het eigenlijk was. We lunchten op een strand dat alleen per boot bereikbaar is en de omgeving was super mooi. Mooie strandjes en alles, we vonden het jammer dat we alleen kayaken deden en niet een wandeltocht erbij hadden want dan had je denken wij wel iets meer gezien. Aan het einde gingen we surfen met de kayak. Het is verdomd leuk, maar wel moeilijk. Het idee is precies hetzelfde als gewoon surfen: je gaat voor de golf liggen en zodra er een mooie golf achter je aan komt begin je te peddelen als de malle en dan word je vanzelf met de golf meegenomen richting strand. Super leuk, en de eerste golf die we proberen hadden we ook te pakken. Het eindigde alleen iets minder mooi. Halverwege de golf begon onze kayak te draaien, waardoor we met de zijkant naar de golf kwamen te liggen. Als een golf vanaf de zijkant op de kayak inbeukt, moet je richting de golf leunen om te voorkomen dat je omvalt. Too bad, wij leunden iets te veel richting de golf en gingen koppie onder. Met wat moeite onszelf en de kayak op het strand gesleurd. Toen bleek dat een andere kayak met 2 meiden erin precies hetzelfde hadden gedaan en ook ondersteboven in het water lagen. Nadat we allemaal nog een poging hadden gewaagd (dit keer wel overleefd!) gingen we richting ons eindpunt. Er was alleen een beetje vertraging. De 2 meiden in de kayak kwamen de zee niet meer in :) Elke keer als ze de kayak het water in duwden en er in sprongen, draaide te kayak 90 graden (zijkant naar de golf… :p) en konden ze opnieuw beginnen. Na een stuk of wat keer was het ze eindelijk gelukt en konden we verder..

Na Nelson gingen we door naar Westport, Lake Mahinapua (waar we met de bus een P-party hadden (iedereen moest verkleed als iets dat met een P begint (wij waren Prehistoric (foto’s volgen) en Tamara had zowaar een prijs gewonnen met haar kostuum (river boarding bij Queenstown, alleen durft ze dat niet dus zonde van de $140 prijs.. :) )))), Franz Josef (super mooie gletsjer daar waar we een dag waggeling gedaan hebben, hele mooie foto’s komen), Wanaka, Queenstown, en nu zijn we in Te Anau, vanwaar we morgen naar Milford Sound gaan voor een cruise.
Nou in ieder geval super leuk. Hier in de buurt is het heel mooi, met bergen en meren en alles, maar dat zien jullie op de foto’s als die ooit online komen… (Over een paar minuten staat Great Barrier Reef met duiken erop!!). Verdere verhalen komen ongetwijfeld snel bij Tamara vandaan.

Voor onze route tot nu toe klik hier

Comments Closed

The next step: New Zealand

Australia, New Zealand, Traveling | Posted by Pep
Apr 09 2008

De auto is verkocht, de Australie reis is nu echt ten einde gekomen. We zijn naar Kilroy gegaan om te kijken of we eerder naar New Zealand konden (we zouden eigenlijk 14 april pas vliegen), en na 1 laatste nachtje in een Australisch hostel zijn we nu in Christchurch, New Zealand.

Na een vlucht van bijna 3 uur (die lekker snel voorbij ging), maakten we dan voor het eerst kennis met de Nieuw Zeelanders: de douane. Voordat we erdoor heen mochten moesten we eerst de bekende douane declaratie invullen. Daarin kon je al merken dat ze wel erg oplettend waren; je moest aangeven of je bergschoenen bij je had, andere camping gear, of je de laatste 30 dagen in een bos bent geweest, etc.. Wij hadden onze bergschoenen aan (jaja, zelfs Tamara (“Moet ik die dingen echt aan?!?!” “Tenzij je ze zelf in je tas draagt”)) en een stokbrood, kaas-uien broodjes, pindakaas en hagelslag (!!!) bij ons. Toen we dat tegen de douane zeiden, mochten we achteraan de rij aansluiten van mensen die allemaal stonden te wachten totdat hun tas over hoop gehaald zou worden. Verderop zagen we een jongen van ergens in de 20, die de VIP behandeling kreeg: zelfs alle briefjes die uit de tas kwamen werden gechecked voor eventuele geheime boodschappen.
Iedereen die wel eens met het vliegtuig is gegaan weet waar ik het over heb: de douaniers zijn allemaal zooooo chagrijnig. Hun gezicht staat op onweer en ze zijn absoluut niet te genieten. Daarom viel dit ons echt heel erg op: alle douaniers lachten! Ze waren heel kritisch wat je meenam, maar ze waren allemaal in een goed humeur en (bijna) iedereen had een glimlach!
Wij kregen het gelukkig niet zo moeilijk. Onze schoenen kregen een gratis schoonmaak beurt (er zat modder op… :p) en we moesten ons voedsel laten keuren. We waren bang dat ze de hagelslag gingen pakken, maar we bleven gespaard: alleen de kaas-uien broodjes gingen naar de prullenbak. Daarna alleen nog even met onze tassen door de X-Ray en toen was het een feit: we waren in New Zealand.

Eenmaal in Christchurch centrum aangekomen gingen we op zoek naar ons hostel die heel mooi aan het Cathedral Square zou liggen. De gratis kaart van het vliegveld erbij en op pad gingen wij. Na 10 minuten in het rond te hebben gelopen op de plek waar het hostel volgens de kaart zou moeten zijn, besloten we het maar aan iemand te vragen. Het zat aan de andere kant van de kathedraal. Nog een keertje op de kaart kijken hoe dat nou kon: bleek dat ik de kaart op z’n kop had gehouden. Ach, kan gebeuren.

Nadat we vannacht tot half 3 bezig zijn geweest met wassen (Tamara haakte iets eerder af: die lag al lekker te slapen toen ik de was aan het opvouwen was), mochten we vanochtend heerlijk uitslapen. Om 11 uur kwamen we eruit, en daarna begonnen we met de city sightseeing. Ook al is het een grote stad, het voelt als een klein engels dorpje. Het is ook weer lekker fris: 13 graden. Tamara stapte vanochtend in haar lange broek met jas naar buiten. Ik loop nog in korte broek en t-shirt.
In Australië missen de supermarkten 1 heel belangrijk ding: koekjes. Ze hebben nauwelijks lekkere koekjes. Hier is het gelukkig beter: we lopen watertandend langs de rekken met lekkere koekjes terwijl we elkaar en onszelf proberen te overtuigen dat het echt niet mag. Ik ben heel benieuwd hoe lang we het vol gaan houden…

Wij zijn dan nu wel in New Zealand, maar we hebben werkelijk nog geen idee wat we hier allemaal gaan doen. We zitten in het hostel tot vrijdag, dan gaan we met de bus op pad. Tamara heeft een stapel folders verzameld en we hebben een mooi reisboek, dus nu moeten we onze reis gaan uitstippelen en besluiten waar we vrijdag heen willen..

Christchurch

Comments Closed

Vreemd (Tamara)

Australia, Traveling | Posted by Pep
Apr 07 2008

Geloof het of niet, we missen ons auto’tje. Dit is de eerste nacht die we niet in onze vertrouwde Dowling Street slapen, waar de mensen ons inmiddels kennen en elke avond even kwamen kijken wat we nu weer gingen eten. (snif snif)

We slapen nu in een hostel en ons auto’tje staat een paar straten verder. Het voelt raar om legaal in een hostel te zitten en het is vervelend om ervoor te moeten betalen:P Het leven in een auto beviel eigenlijk best goed. Tja, dit is toch wel een beetje vreemd.

Comments Closed

Verlost van het kwade!!!! (Tamara)

Australia, Traveling | Posted by Pep
Apr 05 2008

WHOEHOE, de auto is verkocht!!!:):):) Helaas hebben we er niet zo veel geld voor kunnen krijgen ($2700, wij hebben ongeveer $7000 uitgegeven). Maar ach, het gaat er om dat hij verkocht is en dat we niet met hangende pootjes bij Autobarn hoeven aan te komen! In plaats daarvan ga ik binnenkort even bij onze vrienden langs om ze uitgebreid te vertellen wat ik van hun bedrijf vind. (Heb dr nu al zin in!)

Ik zal nog even kort samenvatten wat er gebeurd is met de auto sinds het vorige berichtje: We hebben een week gewacht op de beloofde hulp van Autobarn. Ze zouden of de reparaties voor ons fiksen, of zelf een certificaat voor ons uitschrijven. Nou, dat hebben ze geen van beiden gedaan, na een week drama, zeuren, en ”we zeggen dat we bellen maar dat doen we niet”, kwamen ze met het nieuws dat ze helaas niks voor ons konden doen omdat ze het druk hadden. Ze konden ook geen certificaat uitschrijven omdat er geregistreerd stond dat onze auto geen NSW roadsafetycertificaat verdient. Ze hadden nog wel een kaartje van een andere garage voor ons, konden we daar nog een check laten doen, misschien zouden die ons niet oplichten. (ONS EEN WEEK LATEN WACHTEN OP EEN VISITEKAARTJE VAN EEN ANDERE OPLICHTGARAGE!!!??? GRRRRRRRRR!!!!!!) We hebben daar maar weer een check gedaan en kregen natuurlijk weer een lijst met benodigde reperaties. Gelukkig hadden we nog iemand (bijnaam: cheapobitch) die op onze hosteladvertenties gereageerd had, en de auto wel leuk vond maar te duur. (toen was hij $3900). Toen we $1300 van de prijs afhaalden was ze wel geinteresseerd en dat was dan dat.:P

Anyway, we zijn er vanaf. Maandag krijgen cheapobitch en dr vriendinnetjes (jaja, ze gaan met zn 3en in onze auto wonen, succes..) de auto en zijn Pepijn en ik weer vrij. WHOEHOE!!!!!

De Elvis-Chinees

We gaan straks even bij onze nieuwe vriend Rayson langs om de verkoop te vieren. Dat is een verhaal apart. Rayson is een man van een jaar of 60 uit Hong Kong die in de straat woont waar wij vaak koken. We leerden hem ongeveer een week geleden kennen toen we daar aan het eten waren. We raakten aan de praat en hij vroeg ons wat we van Elvis vonden en vertelde enthousiast dat hij hem ontmoet had. Hij heeft ooit een zangwedstrijd gewonnen, en mocht 9 dagen met Elvis optrekken. Hij liet enthousiast een foto van hem en Elvis zien en zong een van zijn liedjes voor ons.

Daarna vroeg hij of we de auto in de garage wilden parkeren. “Dat is veiliger, en dan hebben jullie een kraan en wc enzo.” Pepijn vond het niet zo prettig dat we dan niet zelf uit de garage konden maar ook dat was geen probleem. “Jullie mogen mijn sleutels wel hebben en die kunnen julile in de brievenbus gooien als jullie weggaan”. (we hadden hem net op straat ontmoet en we kregen zijn sleutels!!!!!)

De volgende dag kwamen we hem weer tegen en nodigde hij ons uit op de koffie. Toen hebben we stapels vakantiefotoboeken bekeken (”jullie houden van reizen, hier zijn mijn reisfoto’s”, tjee die man had veel foto’s haha). Hij heeft ook nog over Elvis verteld: “aan het einde van de 9 dagen vroeg Elvis me wat ik het liefst wilde hebben. Ik wilde iets dat hij me niet kon geven en dat vertelde ik hem ook. “Vertel me niet dat ik iets niet kan”, antwoordde Elvis. “Zeg maar wat je wilt hebben”. Ik vertelde hem dat mijn moeder 2 maanden voor zijn moeder was overleden en dat ik graag nog wat tijd met haar zou willen hebben. Elvis moest huilen. De volgende dag kwam hij met een diamanten ring aan. “Die is van mijn moeder geweest, zo kom ik toch nog een beetje tegemoet aan je wens”.

Rayson vertelde ons dat hij de ring nog steeds had en dat musea ‘m van hem wilde kopen maar dat hij dat altijd geweigerd heeft. Natuurlijk wilden Pepijn en ik de ring zien, maar we durfden er niet naar te vragen. Toen liep hij weg, (wij dachten om meer fotoboeken te halen) en kwam hij terug met een gigantische ring en een gouden sigarettendoosje. Het was de ring die hij van Elvis gehad had, en het sigarettendoosje had hij ook van hem gehad. “Voor Rayson van Elvis” stond erin gegraveerd.

Het grappige is, dat Rayson in een heel armoedig appartementje woont. Hij heeft er nauwelijks gewone meubels instaan. Dit terwijl hij zo eventjes een miljoenenring en sigarettendoosje uit zijn sokkenla haalt. Dat is toch mooi of niet?

Comments Closed