Neanderthal Technology

Na onze rit door de Outback zijn we dan eindelijk in Cairns. De plek waar alle toeristen heen gaan om lekker van de zon te genieten en excursies te doen naar the Great Barrier Reef en de regenwouden. De mensen hier noemen dit de Sunshine State van Australië: gister kwamen we erachter wat dat echt betekent.

Omdat we tot maandag moeten wachten totdat de fuel pump gerepareerd kan worden, staan we nu geparkeerd voor de P&M workshop, een rot-end lopen van het centrum. Toen we gister na een vermoeiende dag in het zwembad bij de auto zaten uit te puffen, werd ons het begrip tropische regenbui uitgelegd. Eerst regende het normaal, maar na 5 minuten stortte het echt met bakken uit de hemel. Wij zaten veilig in de auto de regenwoud-excursie folders aan het doornemen, toen Tamara en ik lachend opmerkten dat het zo hard regende dat de wieldop van de auto naast ons al voor de helft onder water stond. Na nog een minuutje naar buiten gekeken te hebben, vond ik dat het water wel verdacht hoog kwam te staan. “Nog even en de deur kan niet eens meer open”. Dikke pret natuurlijk. Toen ik daarna uitstapte om te gaan kijken hoe hard het eraan toe ging, stond ik gelijk tot aan m’n knieën in het water. Oeps. En het plentste nog steeds. Het scheelde nog hooguit een centimeter voordat het water tot de deur kwam. 1 minuut geleden lagen we nog dubbel om het feit dat de auto weg zou gaan drijven, nu was het stress. Ik had de paraplu gepakt en was begonnen om onze spullen uit de achterbak te halen om ze onder een afdakje verderop van een dicht cafe te zetten; daar was het nog droog. Tamara zat binnen op het raam te kloppen, van wat moet ik nou? Hop, Tamara er ook uit en plons plons gingen we de spullen veilig zetten. Het regende nog super hard en het scheelde een paar millimeter voordat het water bij de deur was. Stress, we moesten onze spullen er echt uit hebben voordat het water naar binnen kwam. Nadat de eerste lading droog was en wij terug renden voor de volgende, deed Tamara iets geks, gleed uit en viel in het water. Auw, zeer been. Hink hink terug naar het droge. Bloed, flink wat bloed, kwam uit haar knie, waar allemaal kleine sneetjes zaten. Ondertussen was de overstroming nog volop aan de gang, en ik moest terug voor de nieuwe lading. Ehbo tas mee, en terwijl Tamara de betadine en pleisters tevoorschijn haalde rende ik heen en weer door het water met spullen.

Eindelijk rust. De kratten, rugzakken en wij stonden droog. De regen was enigszins gekalmeerd en was nu nog maar “een flinke bui”. Tamara’s knie was gestopt met bloeden, en met slechts 1 mislukte poging heb ik die professioneel voor haar ingepakt (kuch). Het water was alweer aan het zakken, de deur-grens had het gelukkig niet gehaald. Tot 5 minuten daarna toen het hele verhaal opnieuw begon, het water was weer aan het stijgen. De straat waar de auto op staat is echt de slechtste plek om ‘m op dat moment te hebben. In het midden is die hoog en bij de zijkanten loopt ie best naar beneden af. Dus met pijn en moeite heb ik de auto de heuvel een stukje opgeduwd tot we uit het echte diepe weg waren, we stonden eindelijk veilig.

Toen het later minder was gaan regenen en de putten het weer trokken, konden we onze spullen weer in de auto doen en eindelijk op pad naar de supermarkt en hostel: het was al half 9 ‘s avonds en we hadden nog niet gegeten. Helaas, de supermarkt sluit om half 6 op zaterdag, dus geen avond eten voor ons. We hadden nog wat noodles, een garlic bread en Tamara had nog 4 fish fingers. Het was in ieder geval beter dan niks..

We hebben leuke foto’s en filmpjes van de overstroming, dus die zal ik hier snel bij zetten..

Comments Off , Pings Off.