Neanderthal Technology

Het is zover, de politie is naar ons op zoek….. Goed, ik zal bij het begin beginnen.

Een luid gedreun doet me uit mijn slaap ontwaken. Ik open een oog waarnaar ik ‘m meteen weer sluit. Ik weet niet hoe laat het is maar mijn biologische klokje vertelt me dat het nog geen tijd is om op te staan. De ranger die het geluid veroorzaakt heeft is het echter niet met me eens en laat dat horen door nog eens met volle kracht op de auto te slaan. “Wakker worden! Jullie mogen hier niet slapen en moeten nu vertrekken!”

Mopperend open ik mijn ogen weer en schuif boos het gordijntje weg. Verderop staat een man met een neongroen vestje en een cowboyhoed ongeduldig op een andere auto te kloppen. Ik kijk op de klok, 6 uur ’s ochtends! “Stomme rotcowboy”, grom ik. Pepijn en ik klimmen uit ons bedje en rijden geirriteerd weg om een paar straten verder ons welverdiende tukje af te maken.

Ook ’s avonds wordt een poging ondernomen om ons uit ons slaapje te houden. Ik kruip net mijn bed in terwijl Pepijn nog wat uit zijn krat pakt als de securitywagen naast ons komt staan. “Jullie mogen niet in je auto slapen. Helemaal nergens, dat is de wet.” We vragen hem waarom dat niet mag waarop hij antwoordt ”jullie plassen en poepen overal op straat, dat vormt een gevaar voor de gezondheid”. Als we hem op de openbare wc’s wijzen die overal te vinden zijn haalt hij slechts zijn schouders op. “Als je echt moet dan haal je die toch niet. Daarbij is het gevaarlijk om in je auto te slapen,” vervolgt hij. “Er zijn een hoop mensen die backpackersauto’s willen stelen omdat ze weten dat daar vaak waardevolle spullen inzitten. Als ze de auto openbreken en erachter komen dat er mensen in slapen worden die meestal vermoord. De lijken liggen soms lange tijd langs de kant van de weg voor ze gevonden worden. We hebben er een paar maanden geleden nog wat gevonden.”
Met dat fijne ”verhaaltje voor het slapen gaan” moeten we het maar doen. We besluiten de auto een eind verderop te parkeren in een afgelegen woonwijk. Daar controleren ze vast niet…

Twee dagen later rijden we terug van onze regenachtige Whitsunday Island cruise als er een auto naar ons toetert. “Er viel net iets van jullie dak af”. De surfboards!!!!…. sh*t!! We hadden de touwen losgemaakt maar waren vergeten ze in de auto te stoppen waardoor die ondingen al rijdende van het dak gevlogen waren….

We rijden snel terug en zien onze surfboards aan de kant van de weg liggen met twee agenten ernaast. Dubbel oeps… ”Die zijn van ons,” roepen we terwijl we naar ze toe rennen. ”Sorry, we waren ze vergeten in de auto te leggen”. Een van de mannen kijkt ons nors aan en zegt ”Ik was al op zoek naar jullie vanwege jullie illegale kampeerplekken. Je mag alleen in je auto slapen op een camping.”
We doen alsof we van niks weten en dat we voor het eerst horen dat je nergens in je auto mag slapen. “Jullie stonden voor het huis van mijn vriend en hij vond dat erg vervelend,” antwoordt hij. ”Jullie auto heeft daar maar liefst zes uur gestaan. Backpackers veroorzaken een hoop overlast en jij hebt zonnebrand op je vriendin gesmeerd” zegt hij boos tegen Pepijn of hij zojuist iemand vermoord heeft. “Mag ik geen zonnebrand op mijn vriendin smeren?” antwoordt Pepijn eveneens boos. “Het antwoord is een nog norsere blik en een waarschuwing. “Vannacht ga ik weer op zoek en als ik jullie ergens langs de weg zie slapen dan geef ik jullie een boete van 500 dollar. Een camping is goedkoper.”

Vanavond vertrekken we uit Airlie Beach….

Comments Closed

Na onze rit door de Outback zijn we dan eindelijk in Cairns. De plek waar alle toeristen heen gaan om lekker van de zon te genieten en excursies te doen naar the Great Barrier Reef en de regenwouden. De mensen hier noemen dit de Sunshine State van Australië: gister kwamen we erachter wat dat echt betekent.

Omdat we tot maandag moeten wachten totdat de fuel pump gerepareerd kan worden, staan we nu geparkeerd voor de P&M workshop, een rot-end lopen van het centrum. Toen we gister na een vermoeiende dag in het zwembad bij de auto zaten uit te puffen, werd ons het begrip tropische regenbui uitgelegd. Eerst regende het normaal, maar na 5 minuten stortte het echt met bakken uit de hemel. Wij zaten veilig in de auto de regenwoud-excursie folders aan het doornemen, toen Tamara en ik lachend opmerkten dat het zo hard regende dat de wieldop van de auto naast ons al voor de helft onder water stond. Na nog een minuutje naar buiten gekeken te hebben, vond ik dat het water wel verdacht hoog kwam te staan. “Nog even en de deur kan niet eens meer open”. Dikke pret natuurlijk. Toen ik daarna uitstapte om te gaan kijken hoe hard het eraan toe ging, stond ik gelijk tot aan m’n knieën in het water. Oeps. En het plentste nog steeds. Het scheelde nog hooguit een centimeter voordat het water tot de deur kwam. 1 minuut geleden lagen we nog dubbel om het feit dat de auto weg zou gaan drijven, nu was het stress. Ik had de paraplu gepakt en was begonnen om onze spullen uit de achterbak te halen om ze onder een afdakje verderop van een dicht cafe te zetten; daar was het nog droog. Tamara zat binnen op het raam te kloppen, van wat moet ik nou? Hop, Tamara er ook uit en plons plons gingen we de spullen veilig zetten. Het regende nog super hard en het scheelde een paar millimeter voordat het water bij de deur was. Stress, we moesten onze spullen er echt uit hebben voordat het water naar binnen kwam. Nadat de eerste lading droog was en wij terug renden voor de volgende, deed Tamara iets geks, gleed uit en viel in het water. Auw, zeer been. Hink hink terug naar het droge. Bloed, flink wat bloed, kwam uit haar knie, waar allemaal kleine sneetjes zaten. Ondertussen was de overstroming nog volop aan de gang, en ik moest terug voor de nieuwe lading. Ehbo tas mee, en terwijl Tamara de betadine en pleisters tevoorschijn haalde rende ik heen en weer door het water met spullen.

Eindelijk rust. De kratten, rugzakken en wij stonden droog. De regen was enigszins gekalmeerd en was nu nog maar “een flinke bui”. Tamara’s knie was gestopt met bloeden, en met slechts 1 mislukte poging heb ik die professioneel voor haar ingepakt (kuch). Het water was alweer aan het zakken, de deur-grens had het gelukkig niet gehaald. Tot 5 minuten daarna toen het hele verhaal opnieuw begon, het water was weer aan het stijgen. De straat waar de auto op staat is echt de slechtste plek om ‘m op dat moment te hebben. In het midden is die hoog en bij de zijkanten loopt ie best naar beneden af. Dus met pijn en moeite heb ik de auto de heuvel een stukje opgeduwd tot we uit het echte diepe weg waren, we stonden eindelijk veilig.

Toen het later minder was gaan regenen en de putten het weer trokken, konden we onze spullen weer in de auto doen en eindelijk op pad naar de supermarkt en hostel: het was al half 9 ’s avonds en we hadden nog niet gegeten. Helaas, de supermarkt sluit om half 6 op zaterdag, dus geen avond eten voor ons. We hadden nog wat noodles, een garlic bread en Tamara had nog 4 fish fingers. Het was in ieder geval beter dan niks..

We hebben leuke foto’s en filmpjes van de overstroming, dus die zal ik hier snel bij zetten..

2 Comments »

Daar hangt ons auto’tje dan op de prikborden. Nee, we gaan nog niet naar huis en Ja, we hebben dus nog steeds een auto nodig en toch hebben we ‘m te koop gezet.

Even een korte update: we hebben nog meer problemen gehad met die auto. We hadden natuurlijk al een paar keer de roadside assistance moeten bellen om weer verder te kunnen rijden maar in Alice Springs begon het echte gezeik. Wat dat betreft had de auto een goede timing, na behoorlijk wat kilometers door het niets hield ie dr mee op in het Amsterdam van de outback.

Wat was er aan de hand? Een hoop. Beide deuren gingen niet meer open (de deurhendels waren afgebroken, schijnt veel voorkomend probleem te zijn bij deze auto) een slot was kapot en de dag na die reparaties (165 dollar) begaf de slang naar de radiator het (120 dollar) onze auto bleek ook geen thermostaat te hebben dus die hadden ze dr ook nog maar even ingezet (15 dollar, dat viel gelukkig mee).

Nou, dat was alweer een behoorlijke investering maar de problemen waren helaas nog niet over. De auto had nog meer kuren. Hij viel af en toe ineens uit of ging niet meer aan. Nou, dat is op zich best naar, zeker als je net op een kruispunt staat. (ja dat werd duwen). We probeerden er toch mee door te rijden tot Cairns omdat reparaties in de outback nog meer gaan kosten.

Uiteindelijk hield de auto er helemaal mee op in een klein dorpje waar helemaal niks te beleven viel. Het hoogtepunt volgens de Lonely Planet was een dinosaurusmuseum en op het evenementenbord stond enkel aangegeven wanneer grof huisvuil werd opgehaald, (om even aan te geven waar we gestrand waren.) We belden onze vriend de roadside assistance weer maar die man tilde enkel de motorkap op en zei ”ik moet morgen in de workshop maar even kijken”. Fijn, gestrand in Dinodorp.

Gelukkig was er een meer en we besloten om dan maar de rest van de dag in het meer te gaan zwemmen. (ja, we hebben eerst gevraagd of er krokodillen in zaten:P) Omdat we absoluut niet langer in Dinodorp wilden blijven probeerden we de auto nog eens te starten en wonder boven wonder ging de motor aan. Enigzins in angst omdat de auto er weer elk moment mee op kon houden zijn we toch weer gaan rijden. En uiteindelijk hebben we Cairns bereikt. (hoera!)

De benzinepomp blijkt kapot te zijn, een reparatie die rond de 300 dollar gaat kosten. Gelukkig vergoedt de verzekering deze reparatie maar dat doen ze enkel als de kilometerteller het doet. (en nee, die doet het niet). Dit was de eerste keer dat ik blij werd van het feit dat de Autobarn mensen gluiperds zijn want voor 60 dollar wilden ze de kilometerteller maken en er een valse stand op zetten. Dit keer komen we dus onder de kosten uit maar het is duidelijk dat de auto langzamerhand uit elkaar valt.

We hebben ‘m dus te koop gezet en als we ‘m kwijtraken huren we voor de overige twee maanden een Wicked camper. Als niemand ‘m wil kopen gaan we toch proberen om Sydney te bereiken. Owja, en Jack, het surfen in het zand gaat zo super dat we de surfplanken ook te koop hebben gezet…

Comments Closed

Zo, het heeft eventjes geduurd maar we zijn weer in de bewoonde wereld. De outback is inderdaad een aparte ervaring, maar die ervaring moet niet langer dan een week duren. Het was heel anders dan we verwacht hadden.

Ik had een oneindig uitgestrekte lege kale vlakte verwacht met niks dan cactussen en gieren die over de vlakte cirkelen, kamelen die door de woestijn sjokken (ja lach maar, maar Australie heeft toevallig de grootste wilde kamelenpopulatie van de wereld) en uiteraard de kangoeroes die overal rondhuppelen. Daarbij verwachtte ik om de honderden kilometers een eenzame pub. Zo een met van die houten klapdeuren waar de Australische farmers hun cowboyhoed wat verder over het gezicht trekken en zwijgzaam hun biertjes drinken.

Goed, misschien heb ik een beetje te veel films gezien want zo was het dus niet. Ja, het is gigantisch uitgestrekt en ja het is er afschuwelijk warm, maar tot mijn teleurstelling heb ik geen kameel, gier en zelfs geen cactus gezien! (kom op, een woestijn zonder cactussen is er geen!) We hebben wel een hoop kangoeroes gezien maar helaas enkel levenloos langs de kant van de weg. En de outbackpubs zijn gewoon modern en zouden net zo goed in Amsterdam kunnen staan.

Daarbij hadden we een oneindige voorraad blikvoer ingeslagen en 50 liter water bij ons omdat we niet wilden sterven in de woestijn. Nou, als je het voor elkaar krijgt om te verhongeren/uit te drogen op de route die wij gereden hebben ben je erg knap. We zijn van Port Augusta tot Alice Springs (pak de atlas er maar bij) maar liefst 87 roadtrains en 101 auto’s tegen gekomen. En ook nog best wat winkeltjes waar je basis eten/drinken kon kopen. Gevolg: wij zaten mokkend aan het over het algemeen oneetbare blikvoer terwijl we gewoon normaal hadden kunnen eten.:S

Goed, ook al was alles heel anders dan verwacht, het was toch erg leuk om de outback eens gezien te hebben. We hebben wilde emus en behoorlijk veel roofvogels gespot en Uluru en de Devils Marbles zijn erg indrukwekkend. Daarbij is de sterrenhemel in de outback prachtig. Het was buitengewoon bizar om midden in de woestijn een alcoholcontrole tegen te komen en het is ook erg leerzaam om te ontdekken hoe smerig je wordt als je een aantal dagen niet doucht in de outback (lees temperaturen tussen de 45 en 50 graden!)

Eigenlijk zouden we nog doorrijden naar Darwin om Kakadu en Litchfield te bezoeken maar we hebben een afslag eerder genomen waarmee we onszelf zo’n 2500 kilometer bespaard hebben. Het was zeker een bijzondere evaring, maar we hadden genoeg gezien.

Comments Closed