Op de weg naar Adelaide kwamen we langs een pioneersdorpje. Er stonden allemaal ouderwetse huisjes die een enthousiaste verzamelaar vanuit heel Australie bij elkaar had gesprokkeld. Hij had er een heel dorp van gemaakt, dus slager, bakker, postkantoor, alles was er te vinden en je mocht overal inneuzen. Wij waren de enige die het bezochten (het lag dan ook in the middle of nowhere) maar het was erg leuk.
We waren wat huisjes in en uit aan het wandelen toen er ineens een hondje aan kwam rennen. Heel leuk beestje en hij liep met ons mee. Het hondje wilde ook met ons mee de huisjes in en aangezien ik dat wel gezellig vond hield ik de deur netjes voor hem open. Het hondje ging samen met ons huisje in, huisje uit tot we bij het postkantoor kwamen. Ineens verdween het hondje achter de toonbank. Dat was dus niet de bedoeling.
Ik riep ‘m, en floot naar ‘m en deed alles waar een hondje op hoort te reageren maar hij kwam niet. In plaats daarvan ging hij aan de broek van de pop in het postkantoor snuffelen. Ineens sprong het hondje tegen de pop op en ging hij aan die broek hangen. Oei, oei, oei, niet de bedoeling! Natuurlijk hield de broek het gewicht van het hondje niet met als gevolg dat de broek van de postkantoorpop nu op z’n enkels hangt. Oeps.
Als je gewoon even het postkantoor in kijkt zie je het niet omdat de pop achter de toonbank staat. Als je echter wat verder naar binnen loopt zie je de arme man in zn blote poppenkont staan.
Daarna mocht het hondje niet meer mee naar binnen….