De afgelopen week hebben we doorgebracht bij Vicky en Daniel in Melbourne. Pepijn heeft Daniel vorig jaar in Canada leren kennen en het was wel erg fijn om een logeeradresje te hebben. Even uit die stinkauto weer in een echt bedje slapen, heerlijk! Daniel en Vicky bleken erg aardig te zijn. Het was meteen erg gezellig en ze vroegen al de eerste dag of we ook kerst met ze wilden vieren in hun beachhouse.
’s Avonds zijn we met Daniel, Vicky, Adam (Daniels broer) en een vriendin van Vicky naar de Queen Victoria Market geweest. Eigenlijk was daar voornamelijk veel eten en drinken te vinden dus hebben we daar gezellig wat gegeten.
De volgende dag waren Daniel en Vicky kerstinkopen aan het doen en Pepijn en ik maakten gebruik van de luxe van een keuken. We hadden net een heerlijke lasagna in de oven gezet toen het brandalarm afging. Tja, wat doe je dan? Onze eerste reactie was een hele verkeerde namenlijk ”het zal wel vals alarm zijn”. Ik besloot toch even te gaan kijken en kwam in de gang een ander meisje tegen die ook niet wist of ze moest rennen of dat ze weer rustig op de bank kon ploffen. We besloten om samen even door de gang te wandelen om te kijken of we in paniek moesten raken. Toen we de deur naar de trappen openden renden er allemaal mensen met huisdieren naar beneden. Goed…. toch maar rennen dan.
Het meisje rende de trap af en ik ging Pepijn halen. Die heeft nog snel de oven uit gezet en ik griste nog even m’n fototoestel mee. De gang naar buiten stond vol rook en de rest van de bewoners stonden al op straat. De brandweer was er al en ondertussen belden wij Vicky en Daniel maar even om te vertellen dat er brand in het appartementencomplex was.
Het bleek allemaal wel mee te vallen want met een half uurtje konden we weer naar binnen. (Wat er uiteindelijk gebeurd is weet ik niet want de brandweermannetjes verdwenen net zo snel als ze gekomen waren). Anyway, de lasagna had het overleefd en we konden weer lekker op de bank ploffen.