We zitten inmiddels al een paar dagen op Bali. Het hotel is echt super! We hebben een vrij grote kamer, het ziet er schoon uit en er zit een heerlijk zwembad bij. De eerste dag besloten we even rustig aan te doen en bij te komen van de reis. We hadden immers maar twee dagen om Singapore te bekijken dus daar hebben we ook niet echt uitgerust. ’s Middags zijn we de boel een beetje gaan verkennen. Ons hotel zit in Kuta en dat is echt een en al toerist.
Tussen ons hotel en het strand zitten veel winkeltjes en iedereen probeert ons van alles aan te smeren. Het is een grote zwarte markt hier. “Special price” en meer van dat soort blabla. Langs het strand zit een hele straat vol restaurantjes en daar is het ’s avonds erg gezellig. We hebben een heel leuk restaurant gevonden waar we dan ook gelijk de eerste drie avonden gegeten hebben.
Wat ik wel erg vervelend vind is dat ze vrouwen hier niet zo serieus lijken te nemen. Als we iets vragen aan een man dan richt die automatisch het woord tot Pepijn. Zelfs toen ik de ober riep in een restaurant, was zijn reactie “Yes sir?” en keerde hij mij de rug toe. Echt heel frustrerend. Ik wou hem eigenlijk vragen waarom hij niet gewoon tegen mij sprak (ik riep hem immers) maar Pepijn had geen zin in gedoe dus zei ik maar niks.
De tweede dag hebben we een scooter gehuurd. We hadden daar beiden enige twijfels over omdat het verkeer op Bali verschrikkelijk is. Er lijken geen regels te bestaan en het motto lijkt “rijden waar plek is, moge de sterkste overleven”. De reisgids beschrijft het verkeer als volgt:
“Wie op Bali een auto of scooter wil huren heeft stalen zenuwen nodig. De anders zo op harmonie en evenwicht ingestelde Balinezen lijken op de weg hun gezond verstand verloren te hebben. Op de smalle Balinese wegen, vaak vol kuilen en gaten en boordevol vrachtwagens, bussen en auto’s heersen de wetten van de asfaltjungle. De wegenverkeerswet die toch duidelijk voorschrijft links te rijden, geldt meestal slechts in theorie. Voor gevaar zorgen bromfietsers die u onverhoeds links en rechts inhalen, autobestuurders die onverschrokken door rood licht rijden en ’s nachts voertuigen die zonder enige vorm van verlichting over de weg razen. Vooral angstige rijders moeten zich vooraf dan ook een ding afvragen: deug ik voor deze Balinese roulette?”
Nou die beschrijving blijkt dus geheel te kloppen. Ik ben er inmiddels achter dat het levensgevaarlijk kan zijn om te stoppen voor rood licht. De eerste dag deed ik dat dus en iedereen bleek door te rijden. Ga maar eens midden op de weg stilstaan terwijl iedereen door rijdt, ik verzeker je, dan druk je het gas toch maar weer snel in.
Toen we die scooters gingen huren ging het bij mij dan ook niet gelijk soepel. Ik had immers nog nooit op een scooter gezeten en het lukte me dan ook niet om gelijk soepel weg te rijden de verkeersjungle in. Je had geen plekje waar je even rustig een rondje kon rijden, dus ik gaf gelijk veel te veel gas en werd gelukkig op tijd vast gegrepen door de verhuurder. Pepijn reed wel redelijk weg op dat ding en ik besloot eerst op zijn scooter een paar keer door een steeg te gaan rijden. Dat zorgde voor veel lol bij het hotelpersoneel en de gasten die allemaal net aan het ontbijten waren en mijn eerste scooterles met een lach gade sloegen.
Na twee keer op en neer gereden te zijn door de steeg en de straat gingen we de andere scooter ophalen en vertrokken we naar de eerste tempel. Gelukkig is het tot nu toe allemaal goed gegaan. Pepijn drukte alleen het gas iets te hard in toen we ergens moesten keren en knalde tegen een stoeprand en ik heb mijn been verbrand aan de uitlaat (hele mooie brandblaar:S).
De natuur hier is echt prachtig, de tempels vallen een beetje tegen. Op de scooter is wel een erg leuke manier om het eiland te verkennen, Je ziet een hoop onderweg en het is fijn om te kunnen stoppen wanneer je dat wilt. We hebben dan ook al behoorlijk wat gereden. Meestal stappen we rond negen uur op de scooter en zijn we rond zessen weer bij het hotel. De eerste dag gingen we iets te laat terug en moesten we gelijk in het donker rijden. Dat was wel een beetje vervelend dus dat proberen we verder te vermijden.
Pepijn is gelijk de eerste dag flink verbrand. Aangezien hij helemaal niks met lange mouwen heeft meegenomen behalve zijn fleecevest loopt hij nu in een dikke trui door het tropische Bali. Erg grappig om te zien. De tweede dag is zijn neus zo erg verbrand dat het vel er af is, dus het wordt steeds charmanter.:P Omdat je op de scooter toch wel snel blijkt te verbranden heb ik onder het rijden ook zoveel mogelijk bedekt. Wel warm, maar dat is het toch wel.
Het leukste tot nu toe vind ik een tempel waar allemaal aapjes wonen. Daar kon je pinda’s kopen en dan mocht je ze voeren. Heb nog ruzie gekregen met een paar hele brutale aapjes die er meteen met al het eten vandoor wilde gaan. We hebben echt staan touwtrekken om die pinda’s.
Morgen gaan we raften, daar heb ik ook wel erg zin in. We wilden eigenlijk ook de dolfijnentour boeken die Brammie had aangeraden, (’s ochtends vroeg met een bootje naar een plek waar dolfijnen boven het water uitspringen.) maar helaas is dat te ver weg. De bootjes vertrekken aan de andere kant van Bali en dan moeten we of ’s nachts een paar uur gaan scooteren of er een dag eerder heen gaan en daar een hotel boeken en dat vinden we te veel gedoe.
We hebben in die paar dagen toch al een hoop van Bali gezien en het bevalt goed. Blij dat we met een omweggetje naar Australië gaan.